Küçük Kara Balıklar

                                                               

Bir gün ani bir davet ile katıldığım uzak dünyaların kapıları sıfatıma açıldı. ilk cümlemde kendimi sıfat ile nitelendirdim ki bitirme zahmetine girmiş ve anlamadıysan o malum küfrü direk savurabil J Şahane bir başlangıçtan sonra, durmak yok yola devam..

Bir cumartesi gecesi ondukuz suları İstiklal Caddesi ve karmaşıklığı ve yolum nihayetinde Beyoğlu Sineması.Galası olan bir yapım..Küçük Kara Balıklar..Nedensiz ve bilinçsizce gitmeye bu kadar istekli olmam.İçimde bana yüklenen ‘git’ nidaları, aklımın yenilişinin adı olacakmış..

Kokteyl öncesinde de, sonrasında da öyle bir hal amma...Aslını sorarsan severim değişik tipleri, tiplemeleri de. İlkokulun bana yadigarı canım kıvırcıkımla buluşup mekana doğru ilerledik. Bir indim ki merdivenlerden entelinden dantelinden onlarca tip; saç-sakal harmanı yaşayan beyfendiler, repisrenkli, salaşından, şıkından, ekseriyetle esmer hatunlar.. Ben nereye düştümü yaşadım, itirafımdır J Orta da biraz aval aval bakışlarımı savururken etrafa, bir noktada kal geldi bana.. o nokta Sırrı Süreyya Bey’i gördüğüm andı..Dınınım çekti içimdeki ses..Kaygılıydım zaten de, ürperdim işte n’apmalı.. Oldu bir kere. Mamafi meraklanmaktan da alamıyorum kendimi.Zira beyaz perde aşığı bir kişiliğim ve bunca tezata gözlerime serilecek hikaye içimde bitmek bilmeyen bir heyecan yaratıyor.

Sonra dedik bir nefes alalım haydi dışarı çıkalım başlıyana kadar..Nefes almak tezat düşebilir evet J Kapıda dumanlı aygıtı içimize çekerken Belgeselin yönetmenlerinden birinin muhabbetine de nail oldum.. Tanımıyorum tabi, kelimelerini, cümlelerini tartmaya, dumanlı aygıtla olan ilişkisini gözlemeye, mimiklerini algılamaya, kendi çapımdaki sanı olgumu pekiştirmeye çalışıyordum.Yani özetle bu belgesele gözleri, yüreği dokunan insanın nasıl biri olduğunu anlamaya çalışmaktı yaptığım. Biri geldi sonrasında başlıyoruz dedi yönetmenin kulağına.. 

Merdivenlerden aşağı indik, salona girdik evet kalabalıktı öncesi. Amma salonu öyle görünce hınca hınç bir kalabalıktan söz ediyorum, hayretlenmelerim geçmiyor gitmiyordu. Öyle ki onlarca insan ayakta ve biz de onlardan ikisi. Onca insanın yarattığı ambiyans elbette çok da masum değildi. Havasızlık ve sıcaklık diz boyu.. Kalabalıklık aslında güzel bir şey de neyse J Gösterim öncesi konuşmalar dil farkı ile.. Hımm lamalarım artıyor.. Beklemedeyim merkez diyorum içten; içsel sesim susmuyor..

Kısa zannettiğim ve ayakta başladığım izleme durumum çövelerek devam etti ilerleyen dakikalarda.. En samimi yanı da buydu sanırım.. Hangi yapımı bir sinemada bağdaş kurarak izleyebilir ki insan.. Şanslıydım bence .. İnsanın zorlukları çoğaldıkça hazzı aynı oranda artıyor, nedensiz..

Ve çöveldik yere ışıklar kapandı ve gizli kapı gözlerim önüne açıldı.

Küçük bir çocuksun düşün haydi seyahate çıkalım seninle; kısa ama derin bir yolculuk olacak bu ..

Dedim ya düşün ki yıllar öncesi çocuksun; bugünden bakınca hatırlayabilecek kadar çocuk!

“Evine giren üniformalı insan yığınları var .. Eşyaları, aileni; itip-kakan, talan eden, bir şeyler arayan belli ki; insanlar.. Bazen aranan bulunur bazen bulunmaz ama her halukarda fiziksel, sözsel şiddet eşlik eder bedenine, sevdiklerine.. Ekseriyetle evin erkekleri götürülür haber alamaz, göremez, konuşmazsın.. Düşün çocuksun sebep n’olursa olsun babanı alıyorlar yanından ya dönüyor ya dönmüyor babasız kalıyorsun.. Düşün çocuksun seni götürüyorlar itiyorlar kakıyorlar zaman sonra evine dönüyorsun köydesin üç kuruş etmeyecek kadar değersiz duvarlar arası zaten evim dediğin ve yanıyor gözlerin önünde.. Kimsen yok çocuksun ve son kalen yakılıyor.. Çocukluğun yakılıyor, sevdiklerin, anıların, gülmelerin yakılıyor.. Yakmayın abi diyorsun da alıp seni göreceğin şekilde bağlıyorlar ellerinden ayaklarından küfürler savuruyorlar, anlamıyorsun.. Sadece ağlıyorsun.. Sonra senden olan bir zaman sonra gelip özgür kılıyor bedenini, halbüki onların içinde.. Onların içinde amma aynı zamanda senin içinde.. İçin için ağlıyorsun..

Sonra çocuksun yine köyde gezerken aniden bir patlama içinde kalıyorsun.. Onlarca ameliyat geçiriyorsun.. Bir gözünü bir kolunu kaybediyorsun.. Mayınlar onlar tarafından döşenmiş .. Ve sen onlardan değilsin.. Zaman geçiyor, Diyarbakır’da koşu yarışı düzenleniyor. Katılmak istiyorsun, katılıyorsun da.. Yirminci oluyorsun, seni tatmin etmemesi yanında düşünüyorsun sonrasında bedensel kaybı olmayan insanların önüne geçmişsin o zaman diyorsun başarılıyım ben..Sonra çalışmalarına hız kazandırıyorsun..Onların adına yarışmalara katılıp madalyalar getiriyorsun, ülkene !..

Bir kız çocuğusun mesela; babanı alıyorlar yanından üç yıl olmuş görüşemiyorsun.. Geleceğe yönelik meslek sorgulamaları yapıyorsun.. Ya dedektif olacaksın ya bilim insanı.. Dilinden çıkan cümlelere hayretle bakıyorum.Dedektif olmak için polis olmak gerekliymiş ama babamı götürdüler ben polis olmak istemiyorum ki.. Ya bilim adamı; ondan da vazgeçtim çünkü devletle bağlantılı çalışıyormuş. Çalışmak istemiyorum neyle bağımlı yaşadığın devletle..”

Doksanlı yıllarda çocuk olmak ile bugün çocuk olmak arasında görülen fark çok derin..

Düşün bir; sebep ne nasıl kim kime neden böyle orasında değilim.. Bu hikayenin en başkalaşım yaratan noktası o kadar insani o kadar normal ki, ben bunu hissettim derinden. Kız çocuklarına-kadınlara tecavüz edildiği, evlerin yakılıp-yıkıldığı, evin erkeklerinin götürüldüğü-getirilmediği ya da geldiği ama aynı kalmadığı, fiziksel-bedensel eziyetin hunharca yaşandığı-yaşatıldığı bir coğrafya gördüm ben.. Çocuğum ve yalnızım.. Çocuğum ve kimliksizlikleştiriliyorum.. Çocuğum ve sevgisizim.. Çocuğum ve ilgisizim.. Bu ve daha fazlasının bana kattığı sınırsız bir öfke ve akabinde intikam alma telaşı.. Ve bu sebeple bir yanda onikilerinde, onbeşlerinde dağa çıkan; bir yanda o kalabalık ailelerde imkansızlıklar içinde okuma-bilme-öğrenme deliliğine didinen çocuklar.. Kimi kurşunla kimi aklıyla alma niyetinde intikamını..

Düşün modern çağın imkanlarından onca faydalanan sen, ben.. Hakkımızda; işte, okulda, ailede, sülalede; öylesine söylenen bir şey yüzünden bile delice hırslanıp nasıl öfke nöbetlerine giriyoruz.. Nasıl bir ağzının payını verme deliliği oluşuyor şuurlu benliğimizde.. Ve hani büyüğüz.. Ya da çocukken nasıl da şımarığız Doğu’daki çocuklara göre…

Öfkeler belki yıllar bağlamında törpülendi elbette unutulamaz.. Ama şimdilerde devam eden olaylar kapsamında bugünün çocuklarının o zaman ki lere göre daha derin nöbetlere gireceği konusunda maalesef iyimser olamıyorum..

Onlar, çocuklar bağlamında kurduğum ayrılık sadece betimlemeden ibaret. O bile yanlış ya neyse..İnsan olunmalı önce.. Ocu-bucu, Türk-Kürt olmamalı ayrım noktamız.. Geçmişte herkes herkese zulmetti açık.. İnsanın olduğu yerde vahşilik uç boyutta bir fiil farkındayız da.. Şu akıllı geçindiğimiz modern çağda her şeyde olmasa da insanlık noktasında ortak bir paydamız olsa..Hani insanız be ya!

Hırslarımıza, ekonomik iktidarımıza, egolarımıza boyun eğmesek daha fazla.. Çünkü aslında her şey bu ‘benci’ lik merkezinden geliyor. Kendini herkesten üstün görme aklı bunları bize her defasında yeni baştan yaşatıyor..İzin vermeyelim kendimize.Ambargolayalım, egomuzun esiri olmayalım daha fazla, ne dersin ?

Evet nicedir bir şeylerin daha farkında daha eleştirel ve daha ortada bir yoldan gittiğimi sezinliyordum da. Hikayenin bunca dünyamdan uzak olduğunun ispatlanması aklıma hayret verici. Nasıl bir farkındasızlıkmış bu bende ki..

Hani siyasete girme niyetinde değilim de istemsiz girdim ucundan bucağından.. İnsanların bazı olaylar kapsamında sadece iktidar yanlısı olmamasından dolayı katılması aslında ne acı.. Çünkü maalesef yakın çevrem, arkadaşım, dostum, hısım-akrabam benim kadar bile düşünemiyor.Hani ben de matah bir şey değilim de.. Ön-yargılı hak vermiyor da değilim de biraz biraz aşsak benliğimizi.. Yani daha fazla ırkçılık, siyahilik, beyazlık noktasında kalmasak.. Renklerin ne önemi var mühim olan insan olmak ..

Allah’ım bizleri insan eyle !

Ve uzun zamandır beni böylesi etkileyen, dünyamdan uzak olması bakımından da yine bunca etkisi altına alıp beni düşündüren, fikirlerimi olgunlaştıracak olduğuna inandığım bu yapıma emeği geçen, gözümün önüne seren herkese sonsuz sevgiler, hürmetler..

Ve hikayenin gerçekliği ile yaşadıkları acıları zorlukla dile getiren ya da getirdiğini zannettiğim insanlar, kardeşlerim; Allah sizin acılarınızı hafifletecek şeyler yapmamızı nasip etsin bize.. Ne demeli bilemiyorum payıma düşen ne var ise bu konu da inanıyorum o yola götürecek beni Yaradan..

Ve de parklar çocuksuz kalmasın..

Çocuklar daima gülsün diye ..

Umutla ..

İnsanca ..

Empati yeteneğinin daha bir farkında olman dileğimle ..

Sevi ile muhabbetle ..

i.g / 2014-17-12

 Not :  Fotoğraflar için Tülay Bingöl’ e

            Belgesel ekibine

            Belgesel Afişi için kadrajıma teşekkürler ..

            

Ve gecenin bana armağanı ;

Yazma yalnışlığı/Yanıl Doğruluğu

Tanıdık geldiğindendi belki de;
Yanlış, yanılmaktan geliyordu
Yalnız, yalın kökünden
Yalın bir kökten yanlış çıkarmak beceri ister
Yalnızlıktan da 1 yanılgı çıkmaz
İşte bu yüzden ..

i.g / 2014

Şepşekerlisinden ..

Bayram en çok çocukların hakkı .. 

Ve bayramlar daha çok çocuklar için var olmalı..

1 kırmızı papuçta, 1 puantiyeli elbisede ve mutlak fırfırlı dantelli kısa beyaz 1 çorapta
Geceden konmalı giysiler yatakların üstüne ve hevesle bakılmalı..
Sonra Mutlak Barış Manço nun sesi gelmeli kulaklara Bugün Bayram diyebilmeli o diller 

Öncesinde ev halkının elini öpmek başına koymayı becerebildim mi demek ..
En kallavisinden kağıt para harçlıklarını almak,
O paraları anneye havale edip, annedeki bozuk liralarını cebine doldurmak ( devir taksim töreni bizde bu demekti değil mi ) ve sanki hiç açmamışsın gibi kapısını; bakkal amcanın kapısına dayanmak
Bakkal amcalarda bu kadar çocuğun biriktiği başka gün yoktu

Sonrasında; mahalle olgusunun yaşandığı zamanlardı elbet; arkadaşlarla toplanıp konu - komşunun zillerini çalmak, kapıları minik ellerle yumruklamak
Daha çok şeker, nadiren çikolata ve çok çok nadiren bozuk liralar toplamak mendillerde..
Ama mendillerde..
Biz gözü tok çocuklardık, torbalarla dolanmazdık ..

Bizim zamanımızda ile başlayan her cümle yaşlılığa delalet olsa da, ruhunda, içinde; o minik kızı / erkeki kaybetmemişler dönüp o çocukla bayramlaşın ilkin..

Öyle geçmişte, öyle hüzünlü bakıyor ki o gözler ama aynı zamanda alttan alttan muzip..

En çok çocuklara yakışıyor bayram..

En çok geçmişte kalan yanlarımıza..
Ramazan diye bilmezdik o zamanlar, şekerdi adı..

Şepşekerlisinden, musmutlusundan, huphuzur dolusundan 1 bayram olsun mu ?

Olsun olsun hem de öyle güzel olsun 

i.g / 2014 Temmuz 28

https://www.youtube.com/watch?v=8PCjWG1hjBc

Duam ..

Çok geçti zaman
Ve azı kaldı 
Geleceksin

Olmamışlara inat,
O kadar inanıyorum ki..
Dualarım yalancı çıkarmayacak beni.

Az zaman sonra,
Zamana inat geleceksin.
Sözlerin hükmü vardı çünkü hayatta
Ve dualar bir olup da boşa çıkmadı semaya..
Sade biraz zaman..

Pişmanlıklar yada yıl döngülü söz savaşlarım..
Biliyorum az zaman sonra çaldığında kapımı
Fütursuzca koşacağım..
Ve kabul etmeyeceği duayı dile yerleştirmeyecek O'lana inancım.
Emanet olarak üzerime borç kalan;
Sızıların sızlaması,
Yaşların damlaması, 
Diyetine girmem gerekli bir aşk vardı.

Hatırlattı.
Sadece biraz zaman..

Rüyalar uyanmak içinse
Ve duaları eşlik ettiriyorsa düşlerine
Ve herşeye rağmen hatırlattıysa olmadık yerden
Olmadık bir şeyin içindeysem şimdi
Sessizliğimde de seninle isem 
Ve düşmüyorsa adın içsesimden.
Geleceksin..

Dediği gibi de üstadın;
"Vuslat, komaya girmiş yaralı bir olasılıktır
Ve ölmediği sürece 
Gerçeğe dönüşme ihtimali hep vardır."

i.g. / 2013

İsyanım..

Bu şehre geliş sebebim, gibiyim şimdi.
Şimdi bu şehirden alıp pılı-pırtımı 
Kaçmak heveslisiyim..

Sorgusuz sualsiz yaşayanlara gıpta ediyorum biliyor musun?
An'lara anlam yüklemeyenlere en çok da.
En çok da; değerli saydığım, göklere çıkardığımın
Yerin dibine sokmasına.
Bile bile
Göz göre göre 
Hiç'e sayıyorum 
Dibe batışları..
Gıpta ediyorum olamadıklarıma,
Önüme bakamama sırrıma,
Geçmişte bunca dolanmama, 
Topyekün..
İsyanım!

Nasıl ki binalar yükseldikçe insanlık azalıyor
Nasıl ki bedenler satıldıkça aşk yara alıyor.
Nasıl ki geçmişine önemsiz kalıyorsun
Öylece kalakalmak delisiyim 
Şimdi.

Şimdi yok olsam mesela.
Duyar mı yokluğum, sesini?
Onca duymak istemişken
Hani belki başıma en olmazından bir iş geldi
Hani sana muhtaçtım da.
Esirgedin kendini.

Alışkanlıklarına
Yok saymana
Bunca içli içli ağlamama
Boğazımda attığın düğüme
Kördüğüm olan kalbime
İsyanım.
Şimdi.

Arabesk çal/an gururuma,
Acıtasyon sayılan her kahr-ı bela satırıma,
Kendime
Ben olana 
İsyanım..

http://www.youtube.com/watch?v=y3bRChlgVVY

i.g. / 2014

Özür Diledim ..

Özür dilerim dedim

Ve gittim hayatından

Bir özür dileme ile

İdama gönderdim yazmalarımı.

Bir özür dilerim ile

Yaslanıp kaldım ardıma.

Ardım, hala solumda oysa..

Şimdi benden az ötede
Farkındamısın, bilmem.

Sana çoğalmamla

Bana yakına yolculuktasın, daima.

Sürekli bir irtibat hali gibi

Bu seyahatlerin.

Allah, seni de bana çağırıyor 

Sandım dı ama..

Kimbilir sen hangi gözlere seferdesin?

Onun sesi sıra belli ki

Bu kadar yakınıma gelmektesin.

Özür dilerim.

Sana yazmalarımı bırakalı hafta olmuş.

Oysa ben her gece sana

Kesilen bir bilet gibiyim.

Kesik kesik olan içsesim

Konuşamıyor daha hayata..

Ey içime sustuğum.

Kelimelere pustuğum.

Gittim.

Gidişim beni yine şair,

Seni şiir yaptı be sevdiğim.

Sustuklarıyla, büyüyor en çok insan.

Sustuklarıyla, çoğalıyor fazlasıyla.

Bu bir tsunami hali mi; yıllar da biriken?

Ve çoğalan..

Ve bir eylül akşamı

Aniden, bilmezden, görmezden gelip 

Koynuma giren.

Bir eylül akşamı

Sarıdır, sonbahar.

Ve ayrılıştır dalından.

Oysa ben bir eylül akşamı,

Tutundum dalından.

En baştan.

Dökülen yaprak olmadım.

Bu mevsimde, yeşerdim dalından.

İşte ekosistem hatasıyım.

Dengesi bozuldu dünyamın.

Ben; 

Görmezden gelinen.

Görmek istediğin başkasıydı belli ki

Bakışları bana benziyen; 

Sürmeli..

Oysa o çift; kahverengi.

Oysa sen yeşiline tutkundun hayatın, hani.

Yeşilini severdin hayatının.

Zeytinini, eriğini en bi yeşilinden.

'din' di işte !

Anlamak istemediğimden belli ki

Anlam veremiyorum şimdi.

Şimdi az uzağımdasın

Ve ben çokca uzakta.

Oysa bir gün olurda yolun düşer olursa

Rahatsız edecektin.

Etmeyeceksin.

Yolun bana uzak şimdi.

Yolun bana tuzak.

Oysa dediği gibi şairin 
'Gözlerinin kahvesi, gözlerimde pişene dek,

Hayalin, gözlerime Kâfi' ydi.

Şimdi bir fincan kahve olsan

Ve kırk yıl hatrın olsam.. 

İnsanın;

Unuttuğu

Saymadığı

Anmadığı

Aymadığı

Gün gelip de, nasıl da merkezinde alıyor yerini,

Solumda!

Hala anlamıyorum.

Çekilmedik acıların hesabını mı tutuyor, hayat da?
‘Acın kaldı', bende.

'Borçlusun, çekeceksin' diyor.

'Benim bedelimi, başkasında yaşamak olmaz' diyor

'Az çektin' diyor da..

Yıllar sonra acıyor yeniden.

Aynı yerden.

Ah' ın mı kaldı üzerimde ki;
Ah' lamalarım bitmiyor.

Bitik bir hikayeyi hayat yeni baştan yazdırıyor.

Sonbahar da geldiğinden mi?

Ben, ah' lar ağacıyım şimdi.

Özür dilerim..

Gidişimin bedelini;

Çektiğim acılar, süpürememiş kapımdan.

Ve gelmediğin kapımda

Ben yeniden

Susuyorum..

O kadar konuşmayı isterken hem de.

Geçmişimde yer bulmayı bekleyen

Ama bahsi geçmemiş her kelime

Hesap soruyor şimdi sessizliğimden.

Her kelime, şimdi bunca akmak isterken dilimden..

Susuyorum.

Özür dilerim.

Olmayacak dua üç koca yılını alır mı insanın?

Bilemedim.

Ve yıllar geçtikten sonra,

Bile esir alır mı firariyi?

Akıl erdiremedim.

Sebepsizim.

Kapılar kapandı yüzüme.

İçim dört duvar.

Unuttuğum yerden hatırlatmak konusunda

Ne alıp-veremediğim var hayatla ki

Hiç cimri davranmıyor bana.

Hep aynı hikaye;

Unuttuğun yerden hatırlatmak kendini.

Ve unutmalara inat..

Hatıralarını acıtarak hatırlamak.

Ve sevmek

Ve Sevilmek

Ve sevdiğinin sevgisini ele akarken 

İzlemek..

Oysa 'ellerin nerde' ydi

Özür dilerim.

Güneş ışığı aydınlatırken dünyayı

Kolaysın da işte

Gece oldu mu hep soluna işleyen 

Sessizlikler

Şiirler

Gece aşka dost.

Gece aşığa sığınak.

Şimdi, az ötemde

Nefesim bile karışırken nefesine

Senin

Hangi gönüle susuz, o gözlerin?

Dillerin bana sus.

Sus gönlüm.

N'olur sen de sus!

Oysa ne kadar da sevdiğini sanmıştım beni.

Oysa beni bir tek seven, sensin sanmışım.

Yanılmışım.

Olmayacak duaymışım.

Tövbe etmişsin.

Şimdi ben,

Senin tövbende dua dileniyorum.

Bir tövbeye direnmek.

Ötesi berisi; hiç-lik

Varı yoğu; yok-luk

İçi dışı; boş-luk

İçim aşk

Dışım sus!

Ben seni çok özledim.

Özür diledim...

i.g. / 2014