Alfabenin Kimsesizliği ..

Sevda kelimelerde büyür dedim.
Anlatamadım nice zamandır
Anlatmaya çalışıp çıkılan yolda
Anlamsız girdiler yapan hayata
Nacizane fikirlerimi savurdum


Kavranası , anlaşılası birşey büyütmeye yeltendim, işte !
Yeni doğan bir bebek sandım ilk kıvılcımları
Hani etini kemiğinden ayıran
Parmak uçlarından, beyninin gizemli kuytularına giren ateş sağanağını.
Yaksada ilk an içini ..
Sarmaladım.
Nedensiz girmişti hayata
Ve nedensiz büyütmek isteği bu sebeptendi.
Anladım , kelimeleri..


Her sevda, kırık bir harf
Harfleri iyileştirmek için
Sarmalıyorum diğerini..
Hani kelimelerle unutulur belki
Alfabenin kimsesizliği..


Cümleler kuruyorum
Virgüllerde geçit veriyorum düşünmeye
Ama her sonu geldiğinde
Noktayı koyuyorum, konması lazım gelen yere .


i.g / 2005